Το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου απόλαυσαν οι παίκτες και το τεχνικό τιμ της ομάδος παρά το γεγονός που και σήμερα μας κέρασαν απογοήτευση με την παρουσία τους πάνω στο παρκέ. Μια κίνηση που χαρακτηρίζει τον κόσμο του ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια σε σημείο που κοντεύουμε να παρεξηγηθούμε. Και μάλλον πρέπει να μας έχουν παρεξηγήσει ακόμη και οι άνθρωποι που αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και ούτε στο φινάλε της χρονιάς είδαμε κάτι το διαφορετικό. Και όταν λέμε κάτι παραπάνω εννοούμε λίγο μπασκετικό εγωισμό παραπάνω και όχι αυτό το φοβισμένο πρόσωπο που δείχνουμε κάθε φορά συναντάμε έναν δυνατό αντίπαλο.

Και αν κανείς αναρωτιέται τι μπορούσε παραπάνω να κάνει αυτή η ομάδα απέναντι στον Ολυμπιακό τότε απλά θα πρέπει να απομονώσει τα πρώτα 3 λεπτά της 3ης περιόδου εκεί όπου οι παίκτες μας ανέβασαν ταχύτητα, έβγαλαν ενέργεια και έδειξαν αποφασιστικότητα στις κινήσεις τους. Έστω για 3' σταμάτησαν να φοβούνται να σουτάρουν(όπως έκανε σχεδόν σε ολόκληρη την αναμέτρηση ο Γκίκας ), πίεσαν και προσπάθησαν να δηλώσουν παρών. Αυτή λοιπόν η προσπάθεια ήταν καθαρά θέμα πόρωσης της στιγμής ή έμπνευσης από ότι ειπώθηκε στα αποδυτήρια. Αυτή την προσπάθεια θέλει να βλέπει ο οπαδός από τους παίκτες της ομάδος ώστε να αφήσει σε δεύτερη μοίρα το τελικό αποτέλεσμα... Όταν όμως αντί για αυτό βλέπεις παίκτες που δεν τολμάνε να σουτάρουν, που δείχνουν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο και έναν προπονητή που βιάζεται τόσο πολύ να τελειώσει το παιχνίδι που δεν μπαίνει καν στον κόπο να πάρει τάιμ άουτ τότε επιτρέψτε μου να μην ασπάζομαι τα νερόβραστα "παλέψανε τα παιδιά αλλά...".  Όπως ξεκίνησε αγωνιστικά η χρονιά έτσι τέλειωσε. Με την ομάδα να δείχνει καλά στοιχεία αμυντικά αλλά στην επίθεση να ζορίζεται απελπιστικά. Και αν με 60-65 πόντους κερδίζεις κάποιες άλλες κακές ομάδες, τον Ολυμπιακό στην καλή του ημέρα απλά τον περιορίζεις ελαφρώς.  Κάποιες καλές προσωπικές ενέργειες και μερικές εξαιρετικές φάσεις που βγήκαν περνάνε σε δεύτερη μοίρα όταν ο ΑΡΗΣ σε μια σειρά πλέοφς αποκλείεται  χωρίς αντίσταση με συνολική διαφορά 48 πόντων... Ναι ΑΡΗ θυμίσου μια ζωή μαζί σου γιατί το γήπεδο δεν θα μου το κόψει κανείς αλλά αυτή την απογοήτευση δυσκολεύομαι να την χειροκροτήσω. 

Πάει και αυτή η χρονιά, σχεδόν όσο πιο άδοξα μπορούμε. Ζήτημα να μπορούμε να κρατήσουμε 2-3 νίκες από μια σεζόν με περισσότερα από 30 παιχνίδια. Και όταν μιλάμε για μπάσκετ, δηλαδή αυτό που πηγαίνει να δει στο γήπεδο ο κάθε οπαδός τότε καλώς ή κακώς τα οικονομικά, τα διοικητικά, τα δικαστικά και τα λοιπά κομμάτια που αφορούν μια ΚΑΕ μένουν εκτός παρκέ. Εκεί ο ΑΡΗΣ απέτυχε παταγωδός και η 7η θέση στην τελική κατάταξη, δηλαδή μια θέση πιο κάτω από πέρσι είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη. Χωρίς καμία αμφιβολία αυτή η ομάδα διαθέτει αρκετό νεανικό ταλέντο και σίγουρα η διοίκηση του κ.Αρβανίτη δεν θυμίζει σχεδόν σε τίποτα το προηγούμενο διοικητικό καθεστώς. Παρόλα αυτά η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω με τις δημόσιες τοποθετήσεις των μελών της διοίκησης δεν στέλνει κάποιο αισιόδοξο μήνυμα για την επόμενη χρονιά. Όπως και να ναι τα πράγματα και την νέα αγωνιστική σεζόν θα είμαστε εκεί και θα περιμένουμε το θαύμα...